In memoriam 2026

DR JAN BIELAWSKI

Dr Jan Bielawski urodził się 19 marca 1944 r. Był absolwentem Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS. W SGH uzyskał też stopień naukowy doktora i był zatrudniony w SGH w latach 1966–1982 oraz w latach 1987–1992 w Instytucie Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych na Wydziale HZ SGPiS i SGH. Był specjalistą w zakresie międzynarodowej polityki ekonomicznej i gospodarki światowej. Doskonale łączył wiedzę teoretyczną z praktyczną. Wykładał też w Collegium Civitas i w Krajowej Szkole Administracji Publicznej (KSAP). Był wybitnym dyplomatą, pracownikiem MSZ oraz radcą w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Biurze Narodów Zjednoczonych w Genewie (1982–1987), a także stałym przedstawicielem RP przy Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) (1994–1997). Był też zatrudniony jako wicedyrektor gabinetu ministra oraz dyrektor Departamentu Analiz Ekonomicznych MSZ. W latach 2001–2005 r. pełnił funkcję stałego przedstawiciela RP przy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).
 

MGR HENRYK DREGER 

Henryk Dreger urodził się 1 kwietnia 1937 r. W latach 1961–1966 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał tytuł magistra na germanistyce. W SGH pracował w latach 1968–2005. Z Wydziałem Handlu Zagranicznego i Kolegium Gospodarki Światowej był związany od 1991 r. do przejścia na emeryturę w 2005 r. W latach 1991–1995 pracował w Katedrze Języka Biznesu Międzynarodowego – Business Communication na Wydziale HZ, a od 1995 r. w Katedrze Business Communication w KGŚ na stanowisku starszego wykładowcy. Przed 1991 r. był zatrudniony w Centrum Nauki Języków Obcych, gdzie był lektorem języka niemieckiego.

Równolegle do zajęć z j. niemieckiego na Wydziale HZ Henryk Dreger prowadził lektorat z niemieckiego i uczestniczył w egzaminach państwowych w Ministerstwie Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej. Jest autorem skryptu „Außenhandelskorrespondenz” (SGPiS 1986) oraz współautorem skryptu „Deutsche Sprache im Außenhandel – Organisation und Technik” (SGPiS 1985). Z synem Piotrem Dregerem opracował „Słownik handlowo-finansowy polsko-niemiecki i niemiecko-polski” wydany przez Poltext w 1995 r.

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem KEN.
 

PROF. DR HAB. IRENA FIERLA

28 września 2026 r. zmarła prof. Irena Fierla. Wybitna specjalistka w dziedzinie geografii ekonomicznej, zwłaszcza lokalizacji przedsiębiorstw i polityki regionalnej. Osoba niezwykle zaangażowana i serdeczna, o otwartym umyśle i wysokiej kulturze osobistej, która utożsamiała się z uczelnią, jej rozwojem i środowiskiem akademickim.

Irena Fierla ukończyła studia w SGPiS, uzyskując w 1955 r. dyplom magistra ekonomii. W 1962 r. obroniła pracę doktorską, a w 1978 r. Rada Naukowa Wydziału Ekonomiki Produkcji nadała jej stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. 
Prof. Irena Fierla pracowała w Katedrze Geografii Ekonomicznej początkowo na stanowisku asystenta, starszego asystenta, adiunkta, docenta, a w końcu profesora i wieloletniego kierownika tej katedry. 

W pracy zawodowej poza badaniami naukowymi i pracą dydaktyczną pełniła różne akademickie funkcje kierownicze: od 1977 r. była kierownikiem Zakładu Geografii Ekonomicznej i Kształtowania Środowiska w Instytucie Polityki i Gospodarki Przestrzennej SGPiS, a po jego rozwiązaniu w Katedrze Geografii Ekonomicznej i Kształtowani Środowiska, następnie w Katedrze Geografii Ekonomicznej. W latach 1968–1975 była prodziekanem, a w kadencji 1978–1981 dziekanem na Wydziale Ekonomiki Produkcji macierzystej uczelni. Doświadczenie i wiedza sprawiały, iż wielokrotnie powoływana była na członka komisji do spraw programów nauczania i do spraw regulaminu studiów, a zaufanie, jakim cieszyła się wśród społeczności akademickiej, pozwalało jej zasiadać w komisji dyscyplinarnej ds. studentów i dyscyplinarnej ds. pracowników naukowych.

Prof. Fierla była niezwykle cenionym wykładowcą i dydaktykiem, promotorem ponad 220 prac dyplomowych, sześciu prac doktorskich, recenzentem dziesięciu rozpraw doktorskich i pięciu rozpraw habilitacyjnych, a także autorką i współautorką wielu publikacji, spośród których na uwagę zasługuje 11 monografii, 33 artykuły oraz ponad 25 podręczników akademickich.

Za działalność naukową, dydaktyczną i organizatorską wielokrotnie była nagradzana. Otrzymała Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, pięciokrotnie uzyskała nagrodę Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki i wielokrotnie nagrody Rektora SGPIS i Rektora SGH.
 

DR HELENA KASSYK-ROKICKA

Dr Helena Kassyk-Rokicka ukończyła studia na Wydziale Finansów i Statystyki SGPiS w 1961 r. Bezpośrednio po studiach podjęła pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Statystyki Ekonomicznej na tym wydziale, kierowanej przez prof. Kazimierza Romaniuka, która od 1965 r funkcjonowała jako Katedra Statystyki i Demografii. W 1968 r. uzyskała stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie statystyki ekonomicznej. Dr Kassyk-Rokicka kontynuowała pracę w Zakładzie Statystyki Społeczno-Ekonomicznej, który wraz z Zakładem Demografii tworzył nową strukturę instytutu. Od 1991 r. była zatrudniona w Zakładzie Statystyki Stosowanej Instytutu, który wskutek reformy uczelni stał się jednostką Kolegium Analiz Ekonomicznych.

Przez całe życie zawodowe (1961–2006), pracując kolejno jako asystent, adiunkt i starszy wykładowca, dr Kassyk-Rokicka była związana z SGPiS/SGH i uczestniczyła w kolejnych zmianach organizacyjnych swej macierzystej jednostki. Pełniła funkcję prodziekana Wydziału Finansów i Statystyki, a po reformie uczelni w latach 1993–1996 była zastępcą pełnomocnika rektora ds. wygasających wydziałów na Wydziale Finansów i Statystyki.

W pracy naukowej zajmowała się głównie problematyką statystyki społeczno-ekonomicznej, w szczególności badaniem budżetów gospodarstw domowych i warunkami bytu rodzin. Była cenioną i doświadczoną dydaktyczką. Niezwykle życzliwą, rzetelną i odpowiedzialną osobą, cieszyła się sympatią i szacunkiem współpracowników i studentów.

Dr Kassyk-Rokicka opublikowała wiele pomocy dydaktycznych samodzielnie lub we współautorstwie, w tym zbiory zadań i podręczniki do statystyki, które cieszyły się dużą popularnością i były wielokrotnie wznawiane, np. podręcznik pt. „Mierniki statystyczne” w serii Statystyka nie jest trudna oraz praca zbiorowa pod jej redakcją pt. „Statystyka. Zbiór zadań”, wznawiana 12 razy.

Dr Helena Kassyk-Rokicka była odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem KEN.
 

WIESŁAW KOWALSKI

Wiesław Kowalski pracował w SGH w latach 1990–2009 w Dziale Gospodarczym, a następnie w Dziale Eksploatacji na stanowisku starszego strażnika ochrony mienia. Był oddanym pracownikiem, bardzo zaradnym. Stanowił istotne wsparcie dla ówczesnego kierownika obiektu w zakresie spraw administracyjnych. Najdłużej pracował na stanowisku w portierni w budynku A. Był zawsze uśmiechnięty i życzliwy, bardzo pomocny. 
Wiesław Kowalski zmarł 14 czerwca 2026 r.
 

ANDRZEJ KRZYŻEWSKI 

Andrzej Krzyżewski był zatrudniony w SGPiS/SGH w latach 1966–2006 jako nauczyciel WF w Studium Wychowania Fizycznego SGPiS, następnie wykładowca i starszy wykładowca w Centrum Wychowania Fizycznego i Sportu. Był aktywnym działaczem Akademickiego Związku Sportowego. Prowadzona przez niego sekcja sportowa uzyskała najwyższe wyniki sportowe i zdobyła tytuł Mistrza Polski Wyższych Szkół Ekonomicznych. Podjął też szerokie naukowe badania nad nałogami studentów. Dodatkowo od 1973 r. był trenerem piłki siatkowej w Szkolnym Związku Sportowym AZS Warszawa, a od 1980 r. w Międzyszkolnym Ośrodku Sportowym „Wola”. W 2002 r. przeszedł na emeryturę, ale w SGH pracował do 2006 r. 

Andrzej Krzyżewski był osobą bardzo obowiązkową, dokładną i lubianą zarówno przez studentów, jak i kolegów. Zmarł 1 listopada 2024, przeżywszy 87 lat.
 

NELLA MAMOS-SUTKOWSKA

Nella Mamos-Sutkowska była związana z SGH od 1974 r. (z przerwą w latach 1984–1997). Swoją pracę rozpoczęła w Dziekanacie Wydziału Ekonomiki Produkcji, gdzie pracowała przez 10 lat. Po powrocie do uczelni w 1997 r. pracowała w Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie w Instytucie Funkcjonowania Gospodarki Narodowej, w Instytucie Przedsiębiorstwa, a także jako sekretarz w redakcji „Kwartalnika Nauk o Przedsiębiorstwie”. 

Była osobą niezwykle życzliwą, bardzo ciepłą i pomocną. Przeszła na emeryturę w 2017 r. Zmarła w dniu 18 czerwca br.
 

HANNA MOLENDA

Hanna Molenda zmarła 18 stycznia 2026 r., w wieku 83 lat. Była długoletnim pracownikiem naszej uczelni, zatrudnionym w latach 1977–2012. Początkowo na stanowisku starszego technika w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, następnie jako samodzielny referent w Katedrze Ekonomiki Budownictwa i Inwestycji na Wydziale Ekonomiki Produkcji, a później na stanowisku specjalisty w Radzie Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego, gdzie pracowała również po przejściu na emeryturę w 2007 r. 

Hanna Molenda była zasłużonym i bardzo zaangażowanym pracownikiem. Odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi.
 

DR HELENA OLENIAK

Dr Helena Oleniak była pracownikiem SGPiS/SGH w latach 1973–2002, początkowo zatrudnionym na stanowisku starszego asystenta, następnie adiunkta w Katedrze Filozofii, potem w Zakładzie Teorii Rozwoju Społecznego w Katedrze Socjologii i Politologii przy Wydziale Ekonomiczno-Społecznym, następnie w Katedrze Socjologii w Kolegium Ekonomiczno-Społecznego.

Była wyjątkowo sumiennym pracownikiem, posiadającym wieloletnią praktykę oraz umiejętności dydaktyczne i zdolności pedagogiczne, osobą życzliwą, pogodną i powszechnie lubianą przez współpracowników. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.
 

DR HAB. JERZY WITOLD PIETREWICZ, PROF. SGH

Prof. SGH Witold Pietrewicz był związany z naszą uczelnią równo 50 lat. W 1976 r. rozpoczął studia w SGPiS. Studia ukończył w 1980 r.; stopnie naukowe – doktora nauk ekonomicznych i doktora habilitowanego zdobył w SGH. Po ukończeniu studiów podjął pracę jako asystent na Wydziale Ekonomiki Produkcji. Po reformie uczelni prof. Pietrewicz został kierownikiem jednego z zakładów, w tymże wydziale. W pracy naukowej zajmował się problematyką ekologii, energii, w tym jej odnawialnych źródeł, a także teorią i praktyką konkurencji.

Poza pracą akademicką był aktywnym i cenionym pracownikiem gospodarczym i państwowym: sekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki, prezesem Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, dwukrotnie wiceprezesem i przez jedną kadencję prezesem Banku Ochrony Środowiska.

Prof. Jerzy Witold Pietrewicz był człowiekiem mądrym, pracowitym, rozważnym oraz zawsze życzliwym i otwartym w stosunku do innych osób. Pogrzeb profesora odbył się 20 kwietnia 2026 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach i miał charakter państwowy.
 

DR JAROSŁAW PODGÓRSKI

Dr Jarosław Podgórski był wieloletnim pracownikiem najpierw Katedry Statystyki i Demografii, a od 1978 r. Instytutu Statystyki i Demografii na Wydziale Finansów i Statystyki SGPiS, następnie Instytutu Statystyki i Demografii Kolegium Analiz Ekonomicznych SGH.

Podjął pracę na uczelni jako asystent w 1969 r. Zainteresowania naukowe rozwijał, uczestnicząc w badaniach kierowanych przez prof. Andrzeja Luszniewicza dotyczących warunków życia ludności. Zajmował się przede wszystkim rozkładami dochodów. Na podstawie rozprawy doktorskiej „Rozkłady i modele dochodów ludności Polski” uzyskał w 1976 r. stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych.

W następnych latach uczestniczył w badaniach poziomu życia ludności i metod jego pomiaru, realizowanych przez zespół statystyków z ISiD w ramach projektu koordynowanego przez Instytut Gospodarstwa Społecznego. Coraz więcej uwagi poświęcał przy tym metodyce analizy ubóstwa, a także nierówności społecznych. Kolejne badania empiryczne, a zwłaszcza pierwsze w Polsce panelowe badanie zmian warunków życia gospodarstw domowych w latach 1995–1997, realizowane pod kierunkiem prof. Tomasza Panka we współpracy z GUS, Ministerstwem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Uniwersytetem w Sienie, umożliwiły rozwój jego warsztatu badawczego. Był cenionym nie tylko w kraju ekspertem badań ubóstwa.

Dr Podgórski kształtował program nauczania statystyki w Instytucie i jego realizację przez kolejne pokolenia wykładowców. Podręcznik „Statystka od podstaw”, napisany wspólnie z prof. Janiną Jóźwiak jest stale wznawiany, służąc dydaktyce statystyki na uczelniach w kraju. Uczestniczył też w pracach nad zasadniczą zmianą oferty dydaktycznej instytutu prowadzonych w latach 90. Chętnie dzielił się swą wiedzą i doświadczeniem dydaktycznym ze współpracownikami. Jego życzliwość i wyrozumiałość, a także poczucie humoru w kontaktach zawodowych i koleżeńskich budziły sympatię i uznanie. Był człowiekiem niezwykle skromnym.   

Dr Jarosław Podgórski odszedł na emeryturę w 2011 r. Związany przez całe życie zawodowe z naszą uczelnią, zostawił trwały ślad w naszej pamięci o wspólnym tworzeniu jej historii.
 

BOGUSŁAW SKUT 

Zmarł 21 października 2025 r., przeżywszy 96 lat. Pracował w SGPiS/SGH w latach 1958–1997, w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu (SGPiS) i Centrum Wychowania Fizycznego i Sportu (SGH), początkowo na stanowisku nauczyciela akademickiego, a od 1974 r. na stanowisku starszego wykładowcy. W latach 1970–1971 był zastępcą kierownika, a w latach 1974–1984 kierownikiem SWFiS. 

Wybitny pedagog i działacz społeczny, ceniony przez pracowników i studentów, propagator judo i jujitsu w Polsce, wieloletni prezes Polskiego Związku Judo. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
 

DR MAŁGORZATA STAWICKA

Dr Małgorzata Stawicka pracowała w SGPiS/SGH w latach 1985–2011. Początkowo w Uczelnianym Zakładzie Ekonomiki Obrony, gdzie była zatrudniona do 1992 r., potem podjęła pracę na ówczesnym Wydziale Ekonomiki Produkcji w Katedrze Zarządzania na Rynkach Zagranicznych, gdzie była zatrudniona do 2007 r. Następnie pracowała w Katedrze Biznesu Międzynarodowego w Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie do 2011 r.

Dr Stawicka specjalizowała się w problematyce biznesu międzynarodowego, ze szczególnym uwzględnieniem zarządzania w tym obszarze gospodarki. Oprócz działalności naukowej, zajmowała się działalnością organizacyjną, m.in. pełniła funkcję pełnomocnika rektora ds. studiów niestacjonarnych pierwszego stopnia prowadzonych w trybie sobotnio-niedzielnym, a następnie prodziekana Studium Licencjackiego. Osoby, które znały doktor i z nią współpracowały, wspominają ją jako bardzo dobrego i rzetelnego pracownika naukowego, osobą otwartą na drugiego człowieka, dobrą koleżankę.
 

PROF. DR HAB. MARIAN STRUŻYCKI

Prof. Marian Strużycki był związany z uczelnią przez 60 lat, od 1953 do 2010 r. W działalności naukowej zajmował się m.in. organizacją i ekonomią przedsiębiorstw handlowych, przedsiębiorczością oraz zarządzaniem małymi i średnimi przedsiębiorstwami. Imponujący dorobek naukowy profesora obejmuje ponad 40 monografii i podręczników oraz ponad 400 artykułów naukowych. 

W latach 1968–1975 był dziekanem Wydziału Handlu Wewnętrznego, a w latach 1975–1978 prorektorem i pierwszym zastępcą rektora SGPiS. Był także założycielem i pierwszym dziekanem Kolegium Zarządzania i Finansów.

Profesor pełnił także liczne funkcje społeczne i zawodowe jako przewodniczący rad naukowych lub członek zespołów badawczych. Miał znaczący wkład w rozwój kadry naukowej SGH i cieszył się wysokim autorytetem w środowisku akademickim.
 

MGR IZABELLA SURMA 

Izabella Surma urodziła się 12 maja 1930 r. W 1953 r. ukończyła wyższe ekonomiczne na ówczesnym Wydziale Handlu SGPiS w zakresie ekonomiki. Ale już od września 1950 r. została powołana na młodszego asystenta przy Katedrze Rachunkowości. W latach 1964–1969 pracowała na stanowisku wykładowcy w Katedrze Rachunkowości, a od 1969 do 1972 r. na stanowisku starszego wykładowcy. Od 1972 r. była zatrudniona na tym samym stanowisku, ale w Instytucie Przetwarzania Danych i Rachunkowości na Wydziale Finansów i Statystyki.

Była także sekretarzem naukowym w Radzie Naukowej Stowarzyszenia Księgowych w Polsce (SKwP). W 1990 r. przeszła na emeryturę, ale w uczelni pracowała do 1992 r. 

Izabella Surma była wybitnym nauczycielem akademickim, a poziom prowadzonych przez nią zajęć może być wzorem dla wszystkich. Wielokrotnie otrzymywała nagrody rektorskie za prace badawcze i prace naukowo-badawcze. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła 5 października 2025 r.
 

DR MAREK SZMELTER

Dr Marek Szmelter był zatrudniony w SGPiS/ SGH w latach 1982–2020 na stanowiskach: adiunkt, a potem starszy wykładowca. Pracował w jednostkach związanych z prawem, takich jak: Katedra Prawa Międzynarodowego w Wydziale Handlu Zagranicznego/ Kolegium Gospodarki Światowej, Katedra Prawa Międzynarodowego i Międzynarodowych Organizacji Gospodarczych w KGŚ (od 2011 r.), Katedra Prawa Międzynarodowego i Organizacji Międzynarodowych w KGŚ (od 2012 r.), Katedra Integracji i Prawa Europejskiego w KGŚ (w 2020 r., kiedy to przeszedł na emeryturę). Pełnił funkcję kierownika studiów podyplomowych Obrót dziełami sztuki profesjonalnej w 1990 r., był prodziekanem Wydziału Handlu Zagranicznego w latach 1990–1993 oraz kierownikiem Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego w latach 1993–2011.

Dr Szmelter był wybitnym prawnikiem, w pracy zawodowej łączył działalność naukową i akademicką z praktyką. W każdej z tych sfer prezentował najwyższe kompetencje zawodowe, rzetelność, szacunek dla każdego człowieka i oddanie realizacji uniwersalnych wartości. Pracując przez wiele lat w SGPiS i SGH, wniósł niezwykle cenny wkład w budowę społeczności akademickiej uczelni. Jako nauczyciel akademicki i członek władz SGH chętnie dzielił się wiedzą prawniczą, kształcąc studentów i współtworząc ramy prawne funkcjonowania nowoczesnej uczelni w demokratycznym państwie rządów prawa.

Dr Marek Szmeltr został odznaczony przez rektora SGH medalem „Zasłużony dla SGH”.
 

PROF. DR HAB. DIONIZY TANALSKI 

Prof. Dionizy Tanalski specjalizował się w filozofii człowieka, filozofii katolickiej, filozofii marksistowskiej oraz filozofii społecznej. Z SGPiS związany był przez 14 lat.

W latach 1949–1955 studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim oraz pracował w partyjnych organizacjach młodzieżowych. Później rozpoczął prace w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Tam uzyskał wszystkie stopnie naukowe, a w 1987 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

W badaniach naukowych łączył analizę filozofii marksistowskiej z zagadnieniami katolickiej nauki społecznej, co dla wielu był dość kontrowersyjne. Był autorem licznych prac z zakresu filozofii.

Do SGPiS prof. Tanalski trafił w 1968 r. Wówczas, w ramach represji po protestach marcowych, Katedra Filozofii SGPiS była pacyfikowana. Zaangażowanie filozofa związanego z KC PZPR miało wzmocnić jednostkę politycznie. Okazało się jednak, że Tanalski szybko zdobył uznanie zarówno współpracowników jak i studentów. Zajęcia prowadził do 1973 r. Do SGPiS wrócił w styczniu 1977 r. i był zatrudniony na pół etatu w Katedrze. W SGPiS pracował do 1985 r. 

Prof. Dionizy Tanalski zmarł 28 listopada 2025 r. w Warszawie w wieku 97 lat.
 

PROF. DR HAB. WOJCIECH WRZOSEK

Prof. Wojciech Wrzosek był zasłużonym, cenionym naukowcem, który wniósł znaczący wkład w rozwój nauk ekonomicznych, w tym zwłaszcza w zakresie handlu, rynku i marketingu. 

Prof. Wrzosek był zatrudniony w SGPiS/SGH w latach 1961–2009. Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji: w latach 1978–1987 był prorektorem SGPiS; zajmował się współpracą międzynarodową, a nawiązane kontakty zagraniczne wykorzystywane były przez uczelnię również w późniejszych latach.

Był twórcą Katedry Ekonomiki Rynku, która powstała w 1984 r., a następnie została przekształcona w 1992 r. w Katedrę Rynku i Marketingu. Katedrą kierował do 2009 r., kiedy przeszedł na emeryturę. Był też twórcą i wieloletnim kierownikiem utworzonego w 1999 r. Podyplomowego Studium Marketingu i Strategii Marketingowych, którym kierował także po przejściu na emeryturę. Promował doktorów oraz był recenzentem w licznych przewodach doktorskich i habilitacyjnych.

Był jednym z prekursorów rozwoju wiedzy z zakresu rynku i marketingu w Polsce. Pod jego kierunkiem i na jego książkach i artykułach z zakresu problematyki rynku i marketingu wychowało się wielu studentów i pracowników naukowych. W pierwszej dekadzie XXI wieku rozwinął wiedzę z zakresu strategii marketingowych oraz efektywności marketingu. 

Był wzorem i autorytetem dla kolejnych pokoleń pracowników naukowych, od którego uczyli się logicznego, krytycznego myślenia i rzetelności w prowadzeniu badań naukowych. Warte podkreślenia są zarówno dokonania naukowe, jak i kultura osobista oraz życzliwość profesora.