Święto SGH w 120-lecie najstarszej uczelni biznesu i ekonomii w Polsce (cz.1)
17 czerwca 2026 r. w auli głównej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie miało miejsce uroczyste posiedzenie Senatu SGH. Społeczność SGH i zaproszeni znamienici goście przybyli na obchody Święta SGH, ustanowionego na pamiątkę pierwszego w historii posiedzenia Senatu SGH z 2 kwietnia 1925 r. W tym roku Święto SGH miało wyjątkowa oprawę ze względu na przypadające w nim 120-lecie istnienia SGH – najstarszej uczelni biznesu i ekonomii w Polsce.
SGH jest nowoczesną, jedną z wiodących uczelni ekonomicznych w naszym kraju, od 120 lat rozwija potencjał intelektualny i tworzy przestrzeń dla nowych idei. Kształtuje postawy obywatelskie i etyczne w myśl pięciu wartości: profesjonalizmu, współpracy, uczciwości, prawdy i szacunku. Święto SGH jednoczy całą społeczność akademicką i absolwencką oraz przyjaciół uczelni, będąc okazją do wspólnego celebrowania. W roku jubileuszowym hasłem przewodnim jest „120 lat SGH. Tradycja, która tworzy jutro”.
I tak tradycyjnie Chór SGH rozpoczął uroczystość hymnem państwowym oraz Odą do Radości, uznawaną za hymn Unii Europejskiej. Rektor SGH Piotr Wachowiak otworzył uroczyste posiedzenie Senatu, a następnie przywitał licznie zgromadzonych gości. Na Święto SGH przybyli przedstawiciele administracji publicznej, przedstawiciele misji dyplomatycznych, rektorzy i prorektorzy licznych polskich uczelni, doktorzy honoris causa SGH (dr Irena Szołomicka-Orfinger i Krzysztof Pietraszkiewicz), byli rektorzy SGH (prof. Adam Budnikowski – rektor w latach 2005–2012, prof. Tomasz Szapiro – rektor w latach 2012–2016), a także byli rektorzy innych uczelni warszawskich.
Na Święto SGH przybyli również przedstawiciele działającego od blisko 30 lat Klubu Partnerów SGH, reprezentanci fundacji, instytucji środowiskowych i przedsiębiorstw współpracujących z SGH.
W wystąpieniu powitalnym rektor Piotr Wachowiak mówił o wyjątkowości SGH jako „najstarszej i jednej z najbardziej prestiżowych szkół w Europie”, „wiodącej, opiniotwórczej uczelni, łączącej najlepsze cechy uniwersytetu ekonomicznego i szkoły biznesu”.
SGH „czerpie z tradycji akademickiej i najnowszych osiągnięć nauki, integruje interdyscyplinarne badania prowadzone w środowisku krajowym i międzynarodowym z praktyką gospodarczą oraz kształtuje liderów odpowiedzialnych społecznie i zdolnych do podejmowania wyzwań przyszłości, a także jest nowoczesną uczelnią, otwartą na współpracę z otoczeniem. Ma międzynarodowe akredytacje, by wymienić tylko potrójną koronę, na jaką składają się akredytacje AACSB, EQUIS i AMBA” – zaznaczył rektor.
Piotr Wachowiak nawiązał także do pięciu wartości SGH w kontekście jubileuszu.
„120-lecie naszej Alma Mater skłania nas, by spojrzeć wstecz, ale warto prześledzić dzieje naszej uczelni właśnie pod kątem tych wartości. Zanim zostały one zapisane w Kodeksie etyki SGH przyjętym w 2018 r., były one już częścią naszego dziedzictwa. Częścią najcenniejszą, którą będziemy chcieli przekazać następnym pokoleniom” – podkreślił Piotr Wachowiak.
Całe wystąpienie rektora SGH Piotra Wachowiaka.
Obecny na Święcie SGH podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego Polski Andrzej Szeptycki przypomniał, że SGH od wielu lat towarzyszy przemianom w Polsce, ale również je obserwuje i bada, a za pośrednictwem swoich naukowców i absolwentów współtworzy. Minister podziękował społeczności SGH za 120 lat wkładu w analizy, współtworzenie, budowę nowych kadr dla administracji publicznej i sektora prywatnego.
Podkreślił kwestię autonomii uczelni, która – jak przypomniał Andrzej Szeptycki – potwierdzona jest w konstytucji i jest jednym z kluczowych elementów wysokiej jakości badań i nauczania.
„My jako ministerstwo skupiamy się na tym, żeby warunki do prowadzenia badań, do prowadzenia działalności dydaktycznej poprawiały się (…). Temu ma służyć opracowany właśnie nowy model ewaluacji, temu będą służyć zmiany w prawie o szkolnictwie wyższym, temu wreszcie służy to, czym ja się zajmuję, czyli działania na rzecz umiędzynarodowienia polskiej nauki i szkolnictwa wyższego, zwłaszcza finalizowana w tej chwili strategia umiędzynarodowienia nauki i szkolnictwa wyższego” – zapewniał minister Szeptycki.
Tradycyjnie podczas Święta SGH głos zabrał przedstawiciel firmy należącej do Klubu Partnerów SGH – Dariusz Kędzior, wiceprezes zarządu TFI PZU, absolwent SGH. Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych PZU jest częścią Grupy PZU – największej instytucji finansowej w Polsce i w regionie Europy Środkowo-Wschodniej.
Kędzior podkreślił, że wybierając studia na SGH, obrał trudniejszą, ale i ciekawszą ścieżkę rozwoju. Jak zaakcentował, nauczyło go to odwagi i zaufania do siebie na całe życie. Z SGH wyniósł nie tylko wiedzę, ale również wartości, o których wspomniał wcześniej rektor. Nawiązał także do sposobu myślenia, nastawienia, z którym w świat wychodzą studenci SGH. Jako praktyk podkreślił, że łatwo rozpoznawał absolwentów SGH, z którymi spotykał się zawodowo w Polsce i za granicą, ponieważ – jak to ujął – dokonują świadomych wyborów i utrzymują najwyższe standardy. Wiceprezes TFI PZU podziękował SGH za to, czego go nauczyła.
24 września 2025 r. Senat SGH podjął uchwałę ustanawiającą rok 2026 rokiem Profesor Janiny Jóźwiak, wybitnej badaczki procesów ludnościowych o międzynarodowej pozycji, współtwórczyni fundamentalnej reformy SGH z początku lat 90., rektorki w latach 1993–1996 i 1996–1999. O jej dorobku i osobowości opowiedziały podczas tegorocznego Święta SGH osoby, które z nią blisko współpracowały: prof. dr hab. Elżbieta Adamowicz i prof. dr hab. Irena Kotowska. Rozmowę poprowadził rzecznik SGH Mariusz Sielski.
Nina. Wspomnienie o prof. Janinie Jóźwiak
Niezwykle podniosłym i z pewnością przyjemnym dla odznaczonych momentem jest wręczanie wyróżnień i medali dla postaci wybitnych i zasłużonych dla uczelni.
Z okazji 120-lecia SGH wybito medal, którym uczelnia honoruje osoby i instytucje, które w szczególny sposób ją wspierają. Medal 120-lecia SGH otrzymali: prof. dr hab. n. med. dr h.c. multi Henryk Skarżyński, prof. dr hab. n. tech. dr h.c. multi Michał Kleiber, architekt i twórca murali Tytus Brzozowski, olimpijczyk Robert Korzeniowski, a także instytucje: Szkoła podstawowa im. Janiny Jóźwiak w Cieślach i Fundacja Humanosh im. Sławy i Izydora Wołosiańskich.
Po tej ceremonii rozbrzmiał „Gaude Mater Polonia” – polski średniowieczny hymn ku czci św. Stanisława ze Szczepanowa skomponowany do słów Wincentego z Kielczy.
Odznaki „Zasłużony dla Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie” – przyznawane szczególnie zasłużonym pracownikom oraz emerytowanym pracownikom naszej uczelni – otrzymali: prof. dr hab. Juliusz Gardawski, prof. dr hab. Marek Góra, prof. dr hab. Janina Ickiewicz, prof. dr hab. Elżbieta Kawecka-Wyrzykowska, prof. dr hab. Jan Klimek, prof. dr hab. Krzysztof Marecki, prof. dr hab. Leokadia Oręziak, prof. dr hab. Michał Trocki, dr hab. prof. SGH Andrzej Kobyliński, dr hab. em. prof. SGH Ireneusz Rutkowski, dr Roman Dębicki, dr Joanna Marczakowska-Proczka, dr Barbara Trzcińska, Hanna Burzyńska, Ewa Kacperska-Wróbel, Jerzy Kozłowski, Małgorzata Madej, Małgorzata Popielicka.
Odznaki nadaje rektor SGH na wniosek dziekanów kolegiów, kanclerza, a także rad samorządów: studentów i doktorantów. Stanowią one wyraz uznania za działalność zawodową i społeczną, zasługi na rzecz SGH oraz wieloletnią pracę na rzecz uczelni. Odznakę wraz z certyfikatem jej nadania wręczył rektor Piotr Wachowiak. Do czerwca 2026 r. wyróżnienie to otrzymało 87 osób.
Tymczasem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznała odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Janowi Makólskiemu-Toho, który swoją pasją, talentem i zaangażowaniem wyróżnia się w tworzeniu i upowszechnianiu kultury. Odznaczony od lat jest związany z Zespołem Pieśni i Tańca SGH; jest jego wieloletnim kierownikiem artystycznym i instruktorem.
Na koniec pierwszej części uroczystości Chór SGH pod dyrekcją dr. Tomasza Hynka zaintonował „Mszę” Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego.
Część druga Święta SGH została poświęcona wręczaniu dyplomów osobom, które uzyskały stopień naukowy doktora habilitowanego i doktora.
Święto SGH – uroczystość wręczenia dyplomów doktorom habilitowanym i doktorom (cz.2)