Coaching przyszłości: technologia zmienia narzędzia, ale nie potrzebę relacji

obraz podzielony na 9 okienek, w każdym okienku zdjęcie osoby biorącej udział w czacie

22 października 2026 r. w SGH odbyło się międzynarodowe seminarium online „Coaching for the Future: Developing Tomorrow’s Competencies”, łączące perspektywę naukową i praktykę coachingu. Dyskusja nie koncentrowała się jednak wyłącznie na tym, jakie kompetencje będą potrzebne w przyszłości. Znacznie ważniejsze okazało się pytanie o to, jaką rolę może odegrać coaching w ich rozwijaniu oraz co w tej pracy zmieni szybki rozwój sztucznej inteligencji.

W sześciu wystąpieniach udział wzięło ośmioro prelegentów reprezentujących Polskę, Stany Zjednoczone, Rumunię i Węgry. Zakres poruszanych tematów był szeroki: od skutecznego mentoringu i jego roli w rozwoju ludzi i organizacji, przez rozwijanie samoświadomości i wrażliwości społecznej, coaching w okresie zmiany oraz lęk przed byciem postrzeganym jako osoba niekompetentna, po wpływ sztucznej inteligencji na coaching i przyszłość całej profesji. Wspólnym mianownikiem wszystkich wystąpień było pytanie o kompetencje, które będą potrzebne ludziom i organizacjom w coraz szybciej zmieniającym się otoczeniu.

Podczas seminarium wybrzmiewał główny wniosek mówiący, że rozwój technologii nie zmniejsza znaczenia kompetencji ludzkich, lecz w wielu obszarach je zwiększa. Sztuczna inteligencja może wspierać analizę, porządkować informacje, monitorować cele czy ułatwiać pracę pomiędzy sesjami, ale relacja, zaufanie, empatia, samoświadomość i poczucie bezpieczeństwa nadal pozostają kluczowe. Jednocześnie rozwój kompetencji przyszłości wymaga gotowości do wejścia w sytuacje, w których nie znamy jeszcze odpowiedzi. Lęk przed tym, by nie wypaść na osobę niekompetentną, może ograniczać zadawanie pytań, proszenie o pomoc, eksperymentowanie i uczenie się na błędach. Dlatego środowisko sprzyjające rozwojowi powinno dawać przestrzeń do powiedzenia „nie wiem” i potraktowania niepewności jako naturalnego elementu uczenia się. Kolejny ważny wniosek dotyczy roli coachingu w zmianie. Coaching nie musi pojawiać się dopiero wtedy, gdy człowiek lub zespół ma trudność z dostosowaniem się do nowej sytuacji. Może być włączany wcześniej, pomagając ludziom aktywnie współtworzyć zmianę, a nie jedynie sobie z nią radzić. Coaching staje się zatem zarówno narzędziem rozwoju człowieka, jak i sposobem lepszego rozumienia organizacji w procesie transformacji.

Najważniejszym pytaniem po seminarium nie jest więc to, czy AI zastąpi coaching. Bardziej zasadnym wydaje się pytanie: Jak technologia zmieni warunki, w których coaching będzie potrzebny i wartościowy? Z dyskusji wyłania się model, w którym AI staje się warstwą wspierającą analizę i pracę pomiędzy sesjami, natomiast człowiek pozostaje odpowiedzialny za relację, zaufanie, bezpieczeństwo i odpowiedzialne towarzyszenie w zmianie.